Bij het wrak aangekomen werd met het signaal van de zieke luchthoorn aangegeven dat de dreg overboord gegooid kon worden. Waarna even later Rob en Jorne hierlangs afdaalden om de ankerlijn op het wrak te zekeren. Klaas had de opdracht gegeven om bij een zicht van minder dan vier meter de boel weer omhoog te sturen, om daarna te kijken op een ander wrak of het zicht daar beter is. Toen Rob en Jorne via de ankerlijn bij de dreg aankwamen, bleek deze mooi in het wrak te liggen. Alleen het zicht was ongeveer één meter en daarop besloten Rob en Jorne deze duik te beëindigen en het op een ander wrak te proberen. Aan boord werd besloten om het een paar mijl noordelijker te proberen en zo werd er koers gezet naar het wrak van de Sperrbrecher 161 Iris.

Aangekomen bij het wrak van de Sperrbrecher Iris leek het zicht goed. Ook vandaag gold gewoon de regel dat de kentering bij aankomst was. Aangezien dit een stevige kentering was, voer Klaas over het wrak en gaf toen pas het signaal met de zieke luchthoorn. Ook nu gingen Rob en Jorne weer overboord om de ankerlijn op het wrak te zekeren. Aangekomen op de bodem was het zicht ongeveer 5 meter en was er geen wrak te bekennen. Rob en Jorne besloten om de dreg opnieuw te laten gooien en keerden terug naar de oppervlakte. Aan boord van de Zeester werd de ankerlijn weer in orde gemaakt en zodra dit klaar was, voer Klaas de Zeester opnieuw op het wrak aan en gaf het signaal om de dreg overboord te gooien.

En weer gingen Rob en Jorne een poging wagen om de ankerlijn op het wrak vast te maken. Wederom aangekomen op de bodem bevonden ze zich op een zandbodem met in de verste verte geen scheepswrak te zien. Rob en Jorne snapten het niet meer en besloten om alles voor de derde keer vandaag omhoog te sturen. Op het moment dat ze de hefballon aan het vullen waren en door de stroming meegevoerd werden, belanden ze alsnog op het wrak en konden de ankerlijn zekeren, nu kon er gedoken worden!

Henk ’5o5′ had wel trek in een lekker maaltje en ging dus artefacten scoren voor de inwendige mens. Hij heeft 3 kreeften op het wrak gescoord. Een vrouwtjes kreeft bleek helemaal vol te zitten met eitjes en nadat Henk plechtig aan mevrouw kreeft had beloofd om terug te komen wanneer zij goed voor haar kroost zou gaan zorgen, werd deze weer overboord gezet.

Klaas had geen tijd om te duiken, hij was druk bezig met het herstellen van zijn GPS antenne, althans een poging hiertoe. Dit is uiteindelijk niet gelukt en hierdoor moest Klaas op de ouderwetse manier de terugweg naar Lauwersoog vinden alwaar ze rond 17:00 uur in de buitenhaven van Lauwersoog aankwamen. Die avond is er iemand langs gekomen om de GPS antenne weer te herstellen.

Foto’s: Rob Arens

Het vastleggen verloopt vandaag goed, alleen het zicht is een stuk minder dan op het wrak van de Augusta waar we gisteren op doken, het zicht bedraagt namelijk maar ongeveer 1 meter. Het wrak ligt op een diepte van 21 meter en de watertemperatuur bedraagt ongeveer 10 graden Celcius. Tijdens het duiken heeft Alle Kalverboer een afgeschoten huls van 15 millimeter gevonden.

En nadat iedereen een duik heeft gemaakt wordt de terugtocht naar Lauwersoog ingezet en rond 13:00 uur ligt de Zeester weer op zijn vertrouwde plekje bij het Booze Wijf. Klaas gaat direct richting zijn kleinzoon.

De rest houdt zich bezig met het stuurwerk van de Augusta. Met de kraan van de Bruinvis, het schip van Alle, wordt het stuurwerk van het achterdek van de Zeester gehesen. Wanneer alles klaar is bij de Zeester, zijn enkele duikteamleden nog even het zoute water gaan wegspoelen met een paar biertjes bij het Booze Wijf.

Bij het Booze Wijf staat een Flak (Flugabwehrkanone) die enkele jaren geleden van deze, onbekende, voorpostenboot is geborgen.

Vrijdagochtend Lauwersoog, bij het Booze Wijf ligt de Zeester op zijn vertrouwde plekje aan de steiger. Even voor zeven uur stampt de Zeester rustig richting de sluis, het belooft een mooie dag te worden wanneer de Zeester in de sluis geschut wordt en de sluisdeuren open gaan naar een nieuw avontuur, de Zeester vaart de haven van Lauwersoog uit de Waddenzee op. Er wordt koers gezet richting het wrak. Vorig jaar werden er in het geheim plannen gesmeed want de Augusta had mogelijkheden voor een project.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Aangekomen bij het wrak, het is dan rond 12:00 uur, wordt de dreg op het signaal van de zieke luchthoorn overboord gegooid. Hans Bruins en éne Vincent springen even later overboord om de ankerlijn op het wrak te zekeren. Eenmaal beneden op de bodem van de Zee, genieten ze even van het fraaie uitzicht, overal waar ze kijken zien ze zand. Wat ze ook doen, ze bleven zand zien en besloten om toen de ankerlijn met dreg maar weer naar de oppervlakte te schieten en gaan zelf ook aan de opstijging beginnen.

Klaas is het niet helemaal eens met de gang van zaken en vaart de Zeester opnieuw op het wrak aan om voor de tweede keer de dreg overboord te gooien. Dat vastleggen van de ankerlijn gespecialiseerd werk is dat weten we nu. Daarom zet Klaas zijn achter de hand gehouden troef in, de helft van het Special Forces Team Knabbel & Babbel, ook wel bekend als Rambo en Backup Rambo, Anton ten Have krijgt deze missie toegedeeld. Gekleed in gepast tenue zal hij deze missie laten slagen. Waarna al snel de andere duikteamleden de sprong in de Noordzee wagen om een duik te maken op het scheepswrak.

Onderwater wordt dit keer hard gewerkt, de bedoeling is om het stuurwerk van de Augusta te bergen met behulp van een grote hefballon. Het zicht op het wrak is goed, zo’n 6 meter, de watertemperatuur ligt tegen de 10 graden Celsius, en het wrak bevindt zich op een diepte van rond de 27 meter, redelijk goede omstandigheden om lekker te duiken.

De Augusta is in 1899 in Nederland gebouwd voor de visserij. In de Tweede Wereldoorlog werd het schip door de Duitsers geconfisqueerd en ingezet als Vorpostenboot V 1236. Op 18 april 1944 was voorpostenboot 1233, de voormalige VL 86 genaamd Vooruit, samen met voorpostenboot 1236, de voormalige VL 180 genaamd Augusta, op een patrouille wanneer ze tegen 17:00 uur 10 vijandelijke vliegtuigen hoog in de lucht naar het westen zagen vliegen. Ze nemen de vliegtuigen niet onder vuur aangezien deze zich ver buiten het bereik van hun geschut bevonden. Kort daarna werden er drie eenmotorige vijandelijke vliegtuigen gezien, ook hoog in de lucht vliegend richting het westen. Deze werden wel beschoten maar zover men kon waarnemen niet getroffen.

Even voor 18:00 uur werden 18 jagdbommenwerpers op een hoogte tussen de 400-600 meter gezien. De vliegtuigen vlogen achter de schepen voorbij om zo met de zon in hun rug aan te gaan vallen. De aanval werd verwacht en met man en macht werden de gevechtstations op beide voorpostenboten bemand en toen de vliegtuigen genaderd waren tot ongeveer 4000 meter, openden beide voorpostenboten het vuur op de vijandelijke vliegtuigen. Toen de vliegtuigen tot ongeveer 200-300 meter genaderd waren, begonnen zij met hun mitrailleurs te vuren en wierpen tegelijkertijd kleine bommen af toen ze over de voorpostenboten vlogen.

Bij deze eerste aanval liep de V 1236, welke vooraan voer, onder andere schade op aan de brug en het geschut maar door zware treffers in de scheepswand en machinekamer werkte de stuurinrichting niet meer en de V 1236 bleef stil liggen. De eveneens zwaar getroffen V1233 kon nog wel manoeuvreren en zich ook nog gedeeltelijk verweren. Bij de tweede aanval werd de V 1236 door bommen getroffen, ook nu kwamen de vliegtuigen vanuit de zon aanvallen, en de V 1236 liep nu snel vol en zonk binnen enkele minuten.

67 jaar later is het druk op het achterdek van de Zeester, de hefballon komt omhoog. Als de hefballon eenmaal aan de oppervlakte is, wordt met man en macht aan de lijn getrokken zodat de hefballon met stuurwerk achter de Zeester bungelt. Op dat moment springt Lukas overboord en maakt de hijskabel van de lier vast zodat het stuurwerk, inclusief hefballon, omhoog getakeld kan worden om zo op het achterschip van de Zeester te belanden.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Project stuurkolom is geslaagd, de ankerlijn op het wrak wordt losgegooid en de Zeester vaart met een goed gehumeurde bemanning weer richting Lauwersoog. Het hele project heeft nogal wat tijd in beslag genomen en vandaar dat de Zeester pas tegen 21:30 uur weer in de visserijhaven aankomt. Hier wordt de nacht doorgebracht want de volgende dag zal er ook gewoon weer gedoken worden op de Noordzee.

Klaas Koch traint in de winter altijd bij Miramar Groningen, naar het schijn moet het daar gezellig zijn en op die club zit ook Brenda. En Brenda was natuurlijk die stoere verhalen over de Zeester beu en wilde zelf nou wel een keer mee. Klaas had al een aantal keer aangegeven dat er een dame van zijn zwembadclub mee wilde. Deze zondag zou het dan gebeuren, Brenda was één van de zes mensen aan boord afgelopen zondag.

Het is zondagochtend 07:00 uur als de Zeester rustig door de buitenhaven vaart om zo het Wad op te varen richting een scheepswrak in de Noordzee. Vorige week was er op de Scharnhorst gedoken, dit schip ligt rond de 26 meter diep en toen leek dat het een paar meter hoger beter zicht zou zijn. Vandaar dat er nu koers gezet werd richting de Bayern, een wrak rond de 16 meter diepte. Ook voor nieuwe duikers is dit een fijn overzichtelijk wrak op niet al te grote diepte, ideaal voor Brenda dus.

Over de Bayern heb ik, Remy, enkele maanden geleden ook een verhaal geschreven onder andere voor het clubblad van Miramar Groningen. Dit verhaal heb ik ook aan Maurice Laarman van de Werkgroep Kriegsmarine laten lezen en deze dacht dat dit ook wel een leuk verhaal zou zijn voor het magazine van de Werkgroep Kriegsmarine, waarop ik hem aanbood het verhaal nog gedetailleerder uit te werken hiervoor.

De Werkgroep Kriegsmarine heeft als doel het samenbrengen van mensen met dezelfde interesse in alle facetten van de Kriegsmarine en het bevorderen van onderzoek hiernaar. Ook voor de onderzoeken die ik doe is deze Werkgroep van onschatbare waarde, en heb ik via deze Werkgroep essentiële informatie ontvangen zo ook van de Bayern. In de aankomende uitgave van het magazine van Werkgroep Kriegsmarine zal het verhaal over de Bayern gepubliceerd worden. Hierna zal ik het verhaal ook hier op de website aanpassen.

Rond 09:00 uur waren ze bij het wrak aangekomen, Rob Arens en Hans Bruins zouden vastleggen. Klaas had met hun de afspraak gemaakt dat als het zicht onder water slecht was dat ze niet zouden vastmaken maar weer naar boven zouden komen, om dan te kijken of het bij een ander wrak beter was. Na verloop van tijd kwam het sein dat de ankerlijn vast zat dus het duiken kon doorgaan. Brenda heeft met henk 5o5 gedoken en maakte een mooie eerste wrakduik.

De kentering was volgens het getijde boekje rond 09:55 uur, in het logboek van Klaas staat vermeld “Kentering bij aankomst!”. Toen Rob en Hans weer boven kwamen, bleek het zicht ongeveer 1,5 meter te bedragen wat de overige duikers ook beaamden. Toen Klaas even een nat pak ging halen, was op het wrak het zicht gereduceerd tot bijna nul, doordat de vloedstroom er net inkwam en het stof van de voorgaande duikers terugvoerde. Bij bovenkomst waren de anderen zich al weer aan het klaarmaken voor een tweede duik.

Met toch wel het risico van nul komma nul meter zicht sprong iedereen voor de tweede duik in de Noordzee. Toen Brenda in het water sprong voor haar tweede duik verloor zij een vin. Zij heeft toen de vinnen van Pim geleend en ging voor de derde sprong en zocht Henk op die al op het wrak was. Aangekomen op het wrak was hun verbazing dan ook erg groot dat ze net zoals bij de eerste duik anderhalve meter zicht hadden, misschien nog wel iets meer als bij de eerste duik. Was het watertemperatuur vorige week nog 6 graden Celsius, deze duik was deze al 8,6 graden Celsius. De Bayern heeft deze keer geen artefacten prijsgegeven, maar het waren een paar mooie duiken.

Met het mooie weer en een golfhoogte van ongeveer 90 centimeter werd de terugtocht naar Lauwersoog ondernomen. Met de stroom mee komt de Zeester rond 13:45 uur weer terug in Lauwersoog. Het is druk in Lauwersoog. Ook bij het net verbouwde visrestaurant Sterkenburg, waar na afloop vaak nog even gegeten wordt, was het druk.

Als de weersomstandigheden in het weekend goed zijn, gaat de Zeester er op uit. Wij hopen in elk geval dat het elk weekend mooi weer is.

De foto’s zijn gemaakt door Brenda. Hoewel ze onder de blauwe plekken zit, deze had ze opgelopen met het uitglijden op de trap bij uit het water komen, en spierpijn aan deze duiken heeft overgehouden, gaat ze zeker binnenkort weer mee. Waarschijnlijk heeft ze dan een paar splinternieuwe rubberen vinnen aangezien ze met Pim zijn rubberen vinnen geen last had van wegglijden op het trappetje terwijl haar hard plastic vinnen steeds weggleden.

De organisatie werd dit jaar onder andere door Duikteam Zeester en met name door Kappie Lullo himself “Klaas Koch” verzorgd. En hij had dit tot in de details geregeld, Klaas hoefde zich geen zorgen te maken. Op het programma stond een bezoek aan het Tweede Wereld Oorlog bunkermuseum “Schlei“, een bezoek aan de voormalige strandreddingboot “Willem Horsman” en een volwassen-attractie genaamd “De Balgexpres“. De vergadering en het avondprogramma stonden gepland in het wereldberoemde Van der Werff hotel.

Ook had de organisatie geregeld dat de jachthaven toegankelijk was voor de wrakduikteams die met hun onderzoeksschepen naar Schiermonnikoog kwamen. Voor de “Wilhelmina” was zelfs een plekje geregeld aan de nieuwe steiger. Alles was tot in de puntjes geregeld, maar Duikteam Zeester zou Duikteam Zeester niet zijn wanneer alles volgens plan verloopt. Je raadt het al: Het werd een grote chaos, wat zelfs door de Stimon in de vergadering nog even werd medegedeeld. Maar het was de drukste en de meest gezellige vergadering. Eerst terug naar het begin…

Lauwersoog vrijdagavond, het is even voor 19 uur, éne Vincent ziet aan boord van de “Red Bad” een vouwfiets liggen, hé dat is handig op Schiermonnikoog, en dus zet éne Vincent de vouwfiets aan boord van de “Zeester”. Trossen los galmt er door de buitenhaven en daar vertrekt de “Zeester” richting de steiger van Rijkswaterstaat, hier zullen we wachten op Auwert Dijkstra en zoonlief Jan-Auwert die met de veerboot vanuit Schiermonnikoog komen om met de “Zeester” weer terug te varen naar Schiermonnikoog. Volgens Klaas ging Auwert mee voor de gezelligheid en om de weg in het geultje via een ton te wijzen die er niet lag enz…

Het begin van de overtocht loopt voorspoedig, maar vooral het laatste stuk is het lastigst, dit omdat de jachthaven van Schiermonnikoog een getijde haven is en je dus alleen met hoog water binnen kan lopen. Ook zijn er al boeitjes verdwenen, en aangezien de “Bruinvis” al vrijdagochtend naar Schiermonnikoog vertrokken was, hadden we begrepen dat er een aantal prikken gesneuveld waren. De “Zeester” steekt ongeveer 1,40m diep dus het is vooral van belang om in het geultje te blijven.

Even voor de jachthaven gaat het mis, de “Zeester” begint over het zand te schuren, we varen nog wel, we varen niet meer, we varen wel weer, nee hoor we liggen stil. Na een tijdje besloot Kappie om iedereen toch maar naar de boeg van de “Zeester” te sturen, in de hoop dat het genoeg is om weer in het geultje te komen. Volgens Auwert zitten we ver van het geultje verwijderd, Klaas vindt van niet, Auwert vindt 10 meter toch wel erg ver.

De “Zeester” staat al een tijdje te stampen maar we komen nog geen centimeter vooruit. Op een gegeven moment besluit Klaas om toch maar achteruit te slaan, dit lukt, we maken steeds meer snelheid, Auwert roept nog: Niet te ver Klaas!!! Maar toen was het al te laat, de “Zeester” lag in één keer stil, Klaas werd door de stuurhut gelanceerd en voor op de boeg leek het ook wel een bowlingbaan, Klaas had een Strike gegooid. Even later herhaalde dit ritueel zich en daarna had Klaas weer genoeg gebowld en loodste ons weer in het geultje waarna we heel langzaam de jachthaven van Schiermonnikoog binnen voeren. Ten tijde van Klaas zijn bowling carrière sliep Rambo in de rubberboot en heeft niets van alle commotie meegekregen.

Éne Vincent en Jerommeke vertrokken op hun geleende gestolen vouwfiets richting het dorp waar Jerommeke een onderkomen had geregeld. Ook andere Duikteam Zeester leden vertrokken richting het dorp. in het dorp waren ook andere duikers aanwezig die allen voor de jaarlijkse Stimon vergadering kwamen. Wij gingen eerst in het Boothuis kijken, daar sprak ik nog even met Theo Kooy, die vertelde dat hij die avond gasten had gehad in de Sapkûm. Het waren wrakduikers en op een gegeven moment lagen de vondsten die Theo had gedaan op de bar. De fototoestellen kwamen te voorschijn en alles werd vastgelegd, het was super gezellig, vertelde Theo Kooy.

Ook hebben we nog even een kijkje genomen bij het wereldberoemde hotel Van der Werff. Hier was het ook weer gezellig en hier was ook een grote groep duikers te vinden, mede omdat deze ook in het hotel sliepen. De eilandbewoners beginnen zich langzaam bewust te worden dat er een grote groep wrakduikers op hun eiland neergestreken was…

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Zaterdagochtend jachthaven Schiermonnikoog, aan boord van de “Zeester” begon het wat drukker te worden. Henk was met de afwas bezig en de koffie liep te pruttelen. De “Red Bad” lag nu ook in de jachthaven en het was een drukte van vanjewelste op de “Red Bad“, elk hoekje en gaatje werd gecontroleerd, wat zouden ze nou aan het doen zijn? Even later komen ze aan boord van de “Zeester” en leggen ze het verhaal uit aan Klaas, ze hadden een vouwfiets mee, maar die konden ze nergens vinden. Ze snapten er niets van, waarop Klaas vroeg of die misschien bij de oversteek van boord geslagen was? Onmogelijk volgens Hans, het was een vlak zeetje.
Later kwam een Duikteam Zeester lid in de kajuit, met zijn onderbroek achterstevoren en binnenste buiten, deze vrouwenversierder had wat uit te leggen!

Ondertussen liep Hans uit Haarlem Piet (de schipper van de Adriana) in het dorp en had het plan gevat om even te komen buurten op de “Zeester”. Lopend door het dorp, met de gedachte dat het wel heel ver lopen is naar de jachthaven, komt hij éne Vincent tegen. Die kennen elkaar al langer en ze praten even wat bij. Op een gegeven moment vertelt Hans Piet dat hij naar de “Zeester” toe wil maar geen zin heeft om dat hele stuk te lopen. Waarop éne Vincent zijn vouwfiets aan Hans Piet geeft en Hans Piet al zwaaiend afscheid nam van éne Vincent en richting de jachthaven fietste.

In de jachthaven zet Hans Piet zijn nieuwe vouwfiets op de steiger naast de “Red Bad“. Op een gegeven moment wordt door iemand van de “Red Bad” de vouwfiets opgepakt en aan boord gezet van de “Red Bad“. Hans Piet is het hier niet mee eens en loopt nog ff te tieren maar uiteindelijk komt hij toch aan boord van de “Zeester”. Daar werd ondertussen druk overlegd of er nog boodschappen moesten komen. Ja er moesten nog boodschappen gedaan worden maar wat… Bier maar wat nog meer? Bier… oké het boodschappenlijstje was gemaakt, zou de lokale supermarkt bezorgen?

Telefoonnummer van supermarkt Schut opgezocht en Henk ging bellen. Na een kleine 20 minuten wachten bleek het mogelijk te zijn om een aantal traytjes bier te laten bezorgen, waarop Henk nog angstvallig even verifieerde dat het hier wel om traytjes van vierentwintig stuks gaat en geen sixpacks. Ook vanaf de “Red Bad” kwam een bestelling door van een aantal traytjes bier. Dit alles zou voor 12 uur bezorgd worden, want om 13:30 moesten we bij het bezoekerscentrum zijn, want dan zouden de excursies van de Stimon vergadering beginnen.

Henk zijn ongelukje van een paar weken geleden was ook dit weekend regelmatig het onderwerp van het gesprek. Hierbij nog een foto van Henk zijn nieuwe manier van duiken.

Rond 13:30 uur werd duidelijk hoe groot de groep werkelijk was, want steeds meer en meer mensen verzamelden zich bij de oude brandweerkazerne waar de “Willem Horsman” tijdelijk onderdak heeft. Ook de “Balgexpres” stond er glimmend bij, je vraagt je af hoeveel onderhoud de eigenaar erin stopt om het er zo goed uit te laten zien in die zoute omgeving. De eerste groep werd met de “Balgexpres” over het strand richting het bunkermuseum “Schlei” vervoerd. De andere groep ging de “Willem Horsman” bekijken.

De tweede groep werd door een gewone stadsbus eilandbus naar het bunkermuseum “Schlei” vervoerd, waarna even later de eerste groep met deze bus richting de oude brandweerkazerne werd gebracht om daar de “Willem Horsman” te bewonderen. Nadat de tweede groep ook het bunkermuseum heeft bezichtigd, worden deze met de “Balgexpres” via het strand weer afgezet bij de oude brandweerkazerne. Waarna de groep richting hotel Van der Werff loopt waar de Stimon vergadering zal plaats vinden. Maar eerst even tijd om bij te komen met een natje en een droogje.

Bij zowel het “Schlei” bunkermuseum en de voormalige strandreddingboot “Willem Horsman” waren deskundigen aanwezig waar je vragen aan kon stellen. Hiervoor willen wij deze mensen bedanken omdat ook door hun bijdrage dit een geslaagd onderdeel van de Stimon vergadering geworden is.

De uiteindelijke vergadering begon met een glas prosecco champagne om het heugelijke feit van vijfentwintig jaar Stimon te vieren. Vooraf aan de toost werden enkele Duikteam Zeester nog uitgemaakt voor “vreselijke mensen” door de bediening, waar wij natuurlijk hartelijk om konden lachen. Na enkele openingswoorden schalmden de alom bekende meeuwen geluiden door de zaal, waarop éne Vincent roept “Ik was het niet”, schouderophalend. Wegens het 25-jarige jubileum hadden ze voor de leden nog een badhanddoek met Stimon erop geborduurd. Ook Backup-Rambo (Johan) heeft zich lid gemaakt, waarop uit de hoek van de “Zeester” geroepen wordt dat het nu wel uit kon omdat je een handdoek kreeg. Verder werden de nieuwe Stimon leden opgenoemd waaronder dus Johan ten Have.

Het vreemde was dat Auwert Dijkstra, de wrakkengek van Schiermonnikoog, welke al jaren mijn onderzoekspartner is met betrekking tot de maritieme geschiedenis, welke heeft bijgedragen aan diverse ontdekkingen die Duikteam Zeester heeft gedaan de afgelopen jaren, welke mede verantwoordelijk is voor de invulling en de organisatie van de Stimon vergadering te Schiermonnikoog en welke zich ook aangemeld had bij de Stimon als lid en de contributie had voldaan, toch niet werd genoemd als lid. De reden? Auwert zou niets met duiken te maken hebben?

Op de website van Stimon staat de volgende tekst:
Tot de donateurs van STIMON behoren de volgende groeperingen:
- Personen en/of organisaties die vanuit welke interesse dan ook voornamelijk duiken op scheepswrakken.
- Personen en/of organisaties met voldoende duiktechnische kennis en ervaring om uitvoering te kunnen geven aan maritiem archeologisch dan wel andere vormen van onderzoek.
- Personen en/of organisaties met belangstelling voor en ervaring in het onderzoek van archieven, zich bezig houden met de constructiemethoden van oude schepen, het verzamelen van gegevens over scheepswrakken op/voor de Nederlandse kust ten behoeve van geautomatiseerde gegevens ver- en bewerking, etc.
- Eigenaren van schepen van waar af duiken worden gemaakt en die al of niet zijn ingericht voor opsporen van wrakken en/of het doen van maritiem archeologisch onderzoek.
- Personen en/of organisaties die via donaties aan de STIMON hun instemming met de doelstellingen van de stichting betuigen en geïnformeerd willen blijven over het wel en wee van de stichting.

Auwert duikt niet, voor de rest voldoet hij wel aan alle eisen. Jammer!!! De vergadering had nog nooit zo lang geduurd en de opkomst was ook nog niet eerder zo groot. Het was chaotisch gezellig, de sfeer zat er goed in. Waar eerder in het verhaal te lezen is dat Klaas Koch alles perfect geregeld had, krijgt Klaas dit al een aantal dagen naar zijn hoofd geslingerd. De reden hiervoor is dat Auwert Dijkstra alles georganiseerd heeft voor Duikteam Zeester. Waar Klaas hem later nog eens vriendelijk voor bedankt via de mail met de volgende tekst: “Nogmaals hartstikke bedankt, alles was mooi geregeld, en dat nota bene met een arm.”

Op een gegeven moment werd er nog gevraagd of iemand wat had te melden, waarop in koor geroepen werd dat koperen Jan nog wat had, uiteindelijk is koperen Jan overstag gegaan en kwam met zijn verhaal. Jan vroeg zich af of andere duikers ook wel eens een Dipper gevonden hadden, hij had namelijk al een aantal keer diverse Dippers gevonden, zijn grootste vondst was één keer drie Dippers tegelijk. Jan vertelde dat hij eventueel wel een foto van een Dipper kon sturen voor op de website van de Stimon.

De zaal bleef stil, tot op een gegeven moment Hille van Dieren opstond. Hille van Dieren weet heel veel van de maritieme geschiedenis en begon te vertellen, zij hadden wel eens een emmer vol met Dippers gevonden. Iedereen zat vol spanning, want als iemand kon weten wat een Dipper was dan was dat wel Hille, toen kwam hij met de ontknoping.

“Een Dipper is de drol van de schipper!”

Ook de heer H. Eelman van Texel kwam met een heleboel anekdotes en bekrachtigde met stevige woorden hoe trots hij was op wat de Stimon in al die jaren had bereikt, en dat we vooral zo door moeten gaan met onze passie. Hiermee kwam de vergadering ten einde en werd er een filmcompilatie van Duikteam Zeester vertoond van de jaren 2000-2005. Deze filmcompilatie is door onze Nepcineast “Theo Beelien” gemaakt en duurde ongeveer 40 minuten. Hierna moesten wij de vergaderzaal verlaten zodat het personeel dit kon omtoveren voor het diner.

De tafels waren gedekt, de flessen wijn stonden op tafel, we konden plaatsnemen. Nadat iedereen plaats had genomen werd er door de organisatie gemeld dat iedereen zijn eigen consumpties moest bijhouden, voor de rode en witte wijn was dit € 2,50 per glas en bier of frisdrank € 1,90 per glas. Dit veroorzaakte een kleine commotie aan sommige tafels. Het voorgerecht bestond uit kippensoep, nadat deze op was gingen een aantal Duikteam Zeester leden via de nooddeur naar buiten om even frisse lucht te happen.

Het hoofdgerecht bestond uit biefstuk, en niet een klein stukje maar gewoon een goede homp vlees en deze was nog lekker ook. Hierbij werd salade, friet en spinazie geserveerd. Anton vond de spinazie ook erg lekker maar helaas was deze al weer op, maar direct werd er weer een nieuw bakje op tafel gezet, helaas voor Anton was deze al leeg voordat die bij hem kwam. Maar daar kwam al weer een bakje spinazie aan, ook deze keer probeerden diverse leden van Duikteam Zeester, deze uit de handen van Anton te houden, maar de bediening had dit door en bracht het bakje persoonlijk naar Anton. Ook dit jaar probeerde Klaas Koch het trucje met het zoutvaatje, deksel losdraaien en dan vragen of er nog iemand zout moet, en waar ook dit jaar dus niemand intrapt. Volgend jaar weer een nieuwe poging Klaas!

Toen de bediening met het toetje, milkshake, en toen deze op waren, bakjes met vruchten en slagroom, binnen kwamen brengen begon een aantal Duikteam Zeester leden te zingen “Lang zal je leven…” waarop de bediening niet meer wist waar ze aan toe was en steeds meer mensen begonnen mee te zingen. Waarschijnlijk waren ze al aan de groep wrakduikers gewend want ze raakten niet van hun stuk en gingen gewoon door met het uitserveren van het nagerecht.

Het natafelen ging ook niet zonder slag of stoot, éne Vincent begon steeds meer vrijheid toe te eigenen en op een gegeven moment werd er weer door de zaal geroepen dat wij éne Vincent bij ons moesten houden, waarop éne Vincent streng en daadkrachtig teruggeroepen werd en naar de hoek verbannen. Éne Vincent zou éne Vincent niet zijn wanneer dit een aantal keer die avond voorkomt. Op een gegeven moment moesten wij ons verplaatsen naar de bar en was er nog een optreden van het shantykoor.

Iedereen die het shantykoor heeft meegemaakt in hotel Van der Werff weet dat alle trossen los gaan dan, boven op het biljart wordt er uit volle borst gezongen en de hele zaal zingt dan mee. Diverse liederen passeren, de temperatuur stijgt naar extreme hoogte, iedereen zweet zich de pleuris maar het is gezellig, héél gezellig. Ook Klaas en éne Vincent gaan samen met Auwert Dijkstra een liedje opvoeren, bovenop het biljart staan ze uit volle borst te brullen en Schiermonnikoog wordt weer op de feiten gewezen, een grote groep wrakduikers is losgeslagen.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Met het optreden van het shantykoor was de Stimon vergadering afgerond, alhoewel het verhaal hier nog niet mee afgelopen is. De avond was nog lang niet afgelopen en het feest ging tot in de laatste uurtjes door. Via een anonieme bron, ik zal hem hier verder noemen als X. Van koperen X kreeg ik het volgende te horen:

Duikers van Duikteam Zeester zijn echte bikkels, denk aan Rambo en Backup-Rambo. Zo ook het jongste Duikteam Zeester lid genaamd Jorne, deze kocht van Alle Kalverboer een droogpak rond 03:30 in de nacht, ze kwamen net uit de kroeg. Lukas Boer moest Jorne ondersteunen om bij de jachthaven te komen want deze was volgens Lukas letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Toch heeft Jorne rond 04:00 uur in de nacht zichzelf in het net aangekochte droogpak gehesen en is zonder handschoenen en cap de jachthaven in gesprongen om te kijken of deze droog bleef. Hij maakte een mooie commandosprong vanaf de “Bruinvis” en stond met zijn enkels in de zeebodem en tot de nek aan toe in het water, maar het pak was dicht en lekte niet, dus Jorne bleef droog. Dat zijn nou duikers van de “Zeester”.

Van Klaas Koch heb ik begrepen dat het verhaal iets anders in elkaar zat, het klopt dat Jorne midden in de nacht in een droogpak in de jachthaven van Schiermonnikoog is gesprongen, ook is de sprong vanaf de “Bruinvis” gemaakt, en ja hij stond met zijn enkels in de zeebodem, maar het droogpak was van iemand van de “Red Bad”. En Jorne heeft deze niet gekocht, alleen maar getest dus.

Foutje van mij (Klaas Koch). pak was toch van Alle.

Duikers van Duikteam Zeester zijn echte bikkels, denk aan Rambo en Backup-Rambo. Zo ook het jongste Duikteam Zeester lid genaamd Jorne, deze kocht van Alle Kalverboer een droogpak rond 03:30 in de nacht, ze kwamen net uit de kroeg. Lukas Boer moest Jorne ondersteunen om bij de jachthaven te komen want deze was volgens Lukas letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Toch heeft Jorne rond 04:00 uur in de nacht zichzelf in het net aangekochte droogpak gehesen en is zonder handschoenen en cap de jachthaven in gesprongen om te kijken of deze droog bleef. Hij  maakte een mooie commandosprong vanaf de “Bruinvis” en stond met zijn enkels in de zeebodem en tot de nek aan toe in het water, maar het pak was dicht en lekte niet, dus Jorne bleef droog. Dat zijn nou duikers van de “Zeester”.

.

Bakker werkte jarenlang op de loodsboot in Delfzijl. Van jongs af aan werd hij door de wereld van de zeevaart gefascineerd. Zijn verzamelwoede vierde hij bot op markten en beurzen. Het resultaat is een verzameling die uit honderden foto’s bestaat.

Bron: Dagblad van het Noorden