In de toekomst zal de begeleiding van het scheepvaartverkeer op de Waddenzee plaatsvinden vanuit de nieuwe Zeeverkeerscentrale op Terschelling. Hiervoor worden dan radar en camera-installaties geïnstalleerd op de bestaande vuurtorens en een aantal nieuwe locaties. Een onafhankelijke commissie van deskundigen beoordeelt vervolgens of deze nieuwe systemen voldoen aan de eisen voor veilige scheepvaartbegeleiding. Pas dan worden de taken van de bestaande verkeersposten overgenomen door de Zeeverkeerscentrale Waddenzee. Het menselijk oog blijft ook dan voor gemiddeld 12 uur per dag op de vuurtorens gehandhaafd.

In 2011 is duidelijk wanneer de zeeverkeerscentrale gereed is en in gebruik kan worden genomen.

Ook de zeeverkeerspost Ouddorp blijft met ingang van 1 januari 2011 overdag bemand. ‘s nachts vindt de scheepvaartbegeleiding plaats vanaf het Schelde Coördinatie Centrum en de Verkeerspost Wemeldinge.

Bron: Ministerie van Infrastructuur en Milieu

De “Zeester” zette koers via het Westgat richting de “M-9″, dit is een mijnenveger uit de Eerste Wereld Oorlog welke Duikteam Zeester een aantal jaren geleden zodanig geïdentificeerd had. De golfhoogte was ongeveer 2 meter. Backup-Rambo ging weer vastleggen, weer in een recordtijd van wel 30 minuten. De animo om te duiken was groot, wel drie echte bikkels, sprongen overboord om een duik te maken op de “M-9″. Welke duikers? Jawel het waren Rambo, Backup-Rambo en éne Vincent. Het zicht onder water bedreog ongeveer een halve meter, Rambo Anton kwam nog met de stoomfluit naar boven.

Eerder uit de "M 9" opgedoken

Hierna zette de “Zeester” weer koers naar de buitenhaven van Lauwersoog, waar de “Zeester” rond 14:30 uur arriveerde. Aangezien de sluis niet meer op zondag draait, moet Klaas maandag weer terug om de boot naar de binnenhaven te varen. Maar waar is de “Bruinvis”, die zou toch ook rond 9 uur richting Lauwersoog gaan?

Hier zie je de olielamp weer, maar nu schoon gemaakt

Rond 9 uur word ik wakker, ik drink een kop koffie met Auwert en praat nog even over de vorige avond, ook heb ik besloten om de veerboot van 10:30 uur te nemen richting Lauwersoog. De volgende veerboot zal pas om 16:30 uur vertrekken. Met de bus ging ik richting de nieuwe steiger, bij de nieuwe steiger tref ik ook Hille en Frank, even later komt ook de heer Eelman bij ons staan.

We kunnen bijna aan boord van de veerboot als opeens Alle Kalverboer achter ons staat, wij kijken hem aan en hij is vuil, héél erg vuil, de “Bruinvis” wilde namelijk niet starten. Na diverse pogingen ondernomen te hebben door onder andere proberen te starten met deodorant-roller, alle pogingen hielpen niet en uiteindelijk hebben ze maar gauw een taxi gebeld die hun nog net op tijd naar de veerboot kon brengen.

Nee Piet, Duikteam Zeester was aan het duiken!!!

Aan boord van de veerboot had ik de gelegenheid om met de heer Eelman een conversatie te voeren, uiteraard betrof het hier over de maritieme geschiedenis. Aangekomen in Lauwersoog liep ik samen met Hille en Frank naar de buitenhaven, want Hille had zijn auto daar ook staan vertelde hij, hij was namelijk met de “Wilhelmina” over gekomen naar Schiermonnikoog. We hebben nog even een oude vliegtuigmotor bekeken in de haven en toen ben ik verder gelopen naar de auto. Daar kwam even later de kameraad van Backup-Rambo ook aan, en vertelde dat hij waarschijnlijk achter in de bus ging liggen slapen. Echt rouwig was hij ook niet dat hij niet aan boord van de “Zeester” was, want afgelopen vrijdag voelde hij zich ook niet helemaal lekker.  De “Zeester” was om 14:30 uur weer in de buitenhaven van Lauwersoog, het weekend zat er bijna op, Klaas moet alleen de “Zeester” maandag weer naar het vertrouwde plekje bij het “Booze wijf” brengen.

Alle Kalverboer heeft maandag morgen de eerste veerboot naar Schiermonnikoog genomen, in zijn bagage zaten vier nieuwe gloeispiralen. Aangekomen bij de “Bruinvis” heeft hij een half uurtje lopen te sleutelen om de gloeispiralen te vervangen. Daarna voorgloeien en starten en jawel de “Bruinvis” liep weer als een zonnetje. Daarna zijn ze richting Lauwersoog gevaren alwaar ze rond 11:00 uur weer in de binnenhaven van Lauwersoog waren.

De organisatie werd dit jaar onder andere door Duikteam Zeester en met name door Kappie Lullo himself “Klaas Koch” verzorgd. En hij had dit tot in de details geregeld, Klaas hoefde zich geen zorgen te maken. Op het programma stond een bezoek aan het Tweede Wereld Oorlog bunkermuseum “Schlei“, een bezoek aan de voormalige strandreddingboot “Willem Horsman” en een volwassen-attractie genaamd “De Balgexpres“. De vergadering en het avondprogramma stonden gepland in het wereldberoemde Van der Werff hotel.

Ook had de organisatie geregeld dat de jachthaven toegankelijk was voor de wrakduikteams die met hun onderzoeksschepen naar Schiermonnikoog kwamen. Voor de “Wilhelmina” was zelfs een plekje geregeld aan de nieuwe steiger. Alles was tot in de puntjes geregeld, maar Duikteam Zeester zou Duikteam Zeester niet zijn wanneer alles volgens plan verloopt. Je raadt het al: Het werd een grote chaos, wat zelfs door de Stimon in de vergadering nog even werd medegedeeld. Maar het was de drukste en de meest gezellige vergadering. Eerst terug naar het begin…

Lauwersoog vrijdagavond, het is even voor 19 uur, éne Vincent ziet aan boord van de “Red Bad” een vouwfiets liggen, hé dat is handig op Schiermonnikoog, en dus zet éne Vincent de vouwfiets aan boord van de “Zeester”. Trossen los galmt er door de buitenhaven en daar vertrekt de “Zeester” richting de steiger van Rijkswaterstaat, hier zullen we wachten op Auwert Dijkstra en zoonlief Jan-Auwert die met de veerboot vanuit Schiermonnikoog komen om met de “Zeester” weer terug te varen naar Schiermonnikoog. Volgens Klaas ging Auwert mee voor de gezelligheid en om de weg in het geultje via een ton te wijzen die er niet lag enz…

Het begin van de overtocht loopt voorspoedig, maar vooral het laatste stuk is het lastigst, dit omdat de jachthaven van Schiermonnikoog een getijde haven is en je dus alleen met hoog water binnen kan lopen. Ook zijn er al boeitjes verdwenen, en aangezien de “Bruinvis” al vrijdagochtend naar Schiermonnikoog vertrokken was, hadden we begrepen dat er een aantal prikken gesneuveld waren. De “Zeester” steekt ongeveer 1,40m diep dus het is vooral van belang om in het geultje te blijven.

Even voor de jachthaven gaat het mis, de “Zeester” begint over het zand te schuren, we varen nog wel, we varen niet meer, we varen wel weer, nee hoor we liggen stil. Na een tijdje besloot Kappie om iedereen toch maar naar de boeg van de “Zeester” te sturen, in de hoop dat het genoeg is om weer in het geultje te komen. Volgens Auwert zitten we ver van het geultje verwijderd, Klaas vindt van niet, Auwert vindt 10 meter toch wel erg ver.

De “Zeester” staat al een tijdje te stampen maar we komen nog geen centimeter vooruit. Op een gegeven moment besluit Klaas om toch maar achteruit te slaan, dit lukt, we maken steeds meer snelheid, Auwert roept nog: Niet te ver Klaas!!! Maar toen was het al te laat, de “Zeester” lag in één keer stil, Klaas werd door de stuurhut gelanceerd en voor op de boeg leek het ook wel een bowlingbaan, Klaas had een Strike gegooid. Even later herhaalde dit ritueel zich en daarna had Klaas weer genoeg gebowld en loodste ons weer in het geultje waarna we heel langzaam de jachthaven van Schiermonnikoog binnen voeren. Ten tijde van Klaas zijn bowling carrière sliep Rambo in de rubberboot en heeft niets van alle commotie meegekregen.

Éne Vincent en Jerommeke vertrokken op hun geleende gestolen vouwfiets richting het dorp waar Jerommeke een onderkomen had geregeld. Ook andere Duikteam Zeester leden vertrokken richting het dorp. in het dorp waren ook andere duikers aanwezig die allen voor de jaarlijkse Stimon vergadering kwamen. Wij gingen eerst in het Boothuis kijken, daar sprak ik nog even met Theo Kooy, die vertelde dat hij die avond gasten had gehad in de Sapkûm. Het waren wrakduikers en op een gegeven moment lagen de vondsten die Theo had gedaan op de bar. De fototoestellen kwamen te voorschijn en alles werd vastgelegd, het was super gezellig, vertelde Theo Kooy.

Ook hebben we nog even een kijkje genomen bij het wereldberoemde hotel Van der Werff. Hier was het ook weer gezellig en hier was ook een grote groep duikers te vinden, mede omdat deze ook in het hotel sliepen. De eilandbewoners beginnen zich langzaam bewust te worden dat er een grote groep wrakduikers op hun eiland neergestreken was…

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Zaterdagochtend jachthaven Schiermonnikoog, aan boord van de “Zeester” begon het wat drukker te worden. Henk was met de afwas bezig en de koffie liep te pruttelen. De “Red Bad” lag nu ook in de jachthaven en het was een drukte van vanjewelste op de “Red Bad“, elk hoekje en gaatje werd gecontroleerd, wat zouden ze nou aan het doen zijn? Even later komen ze aan boord van de “Zeester” en leggen ze het verhaal uit aan Klaas, ze hadden een vouwfiets mee, maar die konden ze nergens vinden. Ze snapten er niets van, waarop Klaas vroeg of die misschien bij de oversteek van boord geslagen was? Onmogelijk volgens Hans, het was een vlak zeetje.
Later kwam een Duikteam Zeester lid in de kajuit, met zijn onderbroek achterstevoren en binnenste buiten, deze vrouwenversierder had wat uit te leggen!

Ondertussen liep Hans uit Haarlem Piet (de schipper van de Adriana) in het dorp en had het plan gevat om even te komen buurten op de “Zeester”. Lopend door het dorp, met de gedachte dat het wel heel ver lopen is naar de jachthaven, komt hij éne Vincent tegen. Die kennen elkaar al langer en ze praten even wat bij. Op een gegeven moment vertelt Hans Piet dat hij naar de “Zeester” toe wil maar geen zin heeft om dat hele stuk te lopen. Waarop éne Vincent zijn vouwfiets aan Hans Piet geeft en Hans Piet al zwaaiend afscheid nam van éne Vincent en richting de jachthaven fietste.

In de jachthaven zet Hans Piet zijn nieuwe vouwfiets op de steiger naast de “Red Bad“. Op een gegeven moment wordt door iemand van de “Red Bad” de vouwfiets opgepakt en aan boord gezet van de “Red Bad“. Hans Piet is het hier niet mee eens en loopt nog ff te tieren maar uiteindelijk komt hij toch aan boord van de “Zeester”. Daar werd ondertussen druk overlegd of er nog boodschappen moesten komen. Ja er moesten nog boodschappen gedaan worden maar wat… Bier maar wat nog meer? Bier… oké het boodschappenlijstje was gemaakt, zou de lokale supermarkt bezorgen?

Telefoonnummer van supermarkt Schut opgezocht en Henk ging bellen. Na een kleine 20 minuten wachten bleek het mogelijk te zijn om een aantal traytjes bier te laten bezorgen, waarop Henk nog angstvallig even verifieerde dat het hier wel om traytjes van vierentwintig stuks gaat en geen sixpacks. Ook vanaf de “Red Bad” kwam een bestelling door van een aantal traytjes bier. Dit alles zou voor 12 uur bezorgd worden, want om 13:30 moesten we bij het bezoekerscentrum zijn, want dan zouden de excursies van de Stimon vergadering beginnen.

Henk zijn ongelukje van een paar weken geleden was ook dit weekend regelmatig het onderwerp van het gesprek. Hierbij nog een foto van Henk zijn nieuwe manier van duiken.

Rond 13:30 uur werd duidelijk hoe groot de groep werkelijk was, want steeds meer en meer mensen verzamelden zich bij de oude brandweerkazerne waar de “Willem Horsman” tijdelijk onderdak heeft. Ook de “Balgexpres” stond er glimmend bij, je vraagt je af hoeveel onderhoud de eigenaar erin stopt om het er zo goed uit te laten zien in die zoute omgeving. De eerste groep werd met de “Balgexpres” over het strand richting het bunkermuseum “Schlei” vervoerd. De andere groep ging de “Willem Horsman” bekijken.

De tweede groep werd door een gewone stadsbus eilandbus naar het bunkermuseum “Schlei” vervoerd, waarna even later de eerste groep met deze bus richting de oude brandweerkazerne werd gebracht om daar de “Willem Horsman” te bewonderen. Nadat de tweede groep ook het bunkermuseum heeft bezichtigd, worden deze met de “Balgexpres” via het strand weer afgezet bij de oude brandweerkazerne. Waarna de groep richting hotel Van der Werff loopt waar de Stimon vergadering zal plaats vinden. Maar eerst even tijd om bij te komen met een natje en een droogje.

Bij zowel het “Schlei” bunkermuseum en de voormalige strandreddingboot “Willem Horsman” waren deskundigen aanwezig waar je vragen aan kon stellen. Hiervoor willen wij deze mensen bedanken omdat ook door hun bijdrage dit een geslaagd onderdeel van de Stimon vergadering geworden is.

De uiteindelijke vergadering begon met een glas prosecco champagne om het heugelijke feit van vijfentwintig jaar Stimon te vieren. Vooraf aan de toost werden enkele Duikteam Zeester nog uitgemaakt voor “vreselijke mensen” door de bediening, waar wij natuurlijk hartelijk om konden lachen. Na enkele openingswoorden schalmden de alom bekende meeuwen geluiden door de zaal, waarop éne Vincent roept “Ik was het niet”, schouderophalend. Wegens het 25-jarige jubileum hadden ze voor de leden nog een badhanddoek met Stimon erop geborduurd. Ook Backup-Rambo (Johan) heeft zich lid gemaakt, waarop uit de hoek van de “Zeester” geroepen wordt dat het nu wel uit kon omdat je een handdoek kreeg. Verder werden de nieuwe Stimon leden opgenoemd waaronder dus Johan ten Have.

Het vreemde was dat Auwert Dijkstra, de wrakkengek van Schiermonnikoog, welke al jaren mijn onderzoekspartner is met betrekking tot de maritieme geschiedenis, welke heeft bijgedragen aan diverse ontdekkingen die Duikteam Zeester heeft gedaan de afgelopen jaren, welke mede verantwoordelijk is voor de invulling en de organisatie van de Stimon vergadering te Schiermonnikoog en welke zich ook aangemeld had bij de Stimon als lid en de contributie had voldaan, toch niet werd genoemd als lid. De reden? Auwert zou niets met duiken te maken hebben?

Op de website van Stimon staat de volgende tekst:
Tot de donateurs van STIMON behoren de volgende groeperingen:
- Personen en/of organisaties die vanuit welke interesse dan ook voornamelijk duiken op scheepswrakken.
- Personen en/of organisaties met voldoende duiktechnische kennis en ervaring om uitvoering te kunnen geven aan maritiem archeologisch dan wel andere vormen van onderzoek.
- Personen en/of organisaties met belangstelling voor en ervaring in het onderzoek van archieven, zich bezig houden met de constructiemethoden van oude schepen, het verzamelen van gegevens over scheepswrakken op/voor de Nederlandse kust ten behoeve van geautomatiseerde gegevens ver- en bewerking, etc.
- Eigenaren van schepen van waar af duiken worden gemaakt en die al of niet zijn ingericht voor opsporen van wrakken en/of het doen van maritiem archeologisch onderzoek.
- Personen en/of organisaties die via donaties aan de STIMON hun instemming met de doelstellingen van de stichting betuigen en geïnformeerd willen blijven over het wel en wee van de stichting.

Auwert duikt niet, voor de rest voldoet hij wel aan alle eisen. Jammer!!! De vergadering had nog nooit zo lang geduurd en de opkomst was ook nog niet eerder zo groot. Het was chaotisch gezellig, de sfeer zat er goed in. Waar eerder in het verhaal te lezen is dat Klaas Koch alles perfect geregeld had, krijgt Klaas dit al een aantal dagen naar zijn hoofd geslingerd. De reden hiervoor is dat Auwert Dijkstra alles georganiseerd heeft voor Duikteam Zeester. Waar Klaas hem later nog eens vriendelijk voor bedankt via de mail met de volgende tekst: “Nogmaals hartstikke bedankt, alles was mooi geregeld, en dat nota bene met een arm.”

Op een gegeven moment werd er nog gevraagd of iemand wat had te melden, waarop in koor geroepen werd dat koperen Jan nog wat had, uiteindelijk is koperen Jan overstag gegaan en kwam met zijn verhaal. Jan vroeg zich af of andere duikers ook wel eens een Dipper gevonden hadden, hij had namelijk al een aantal keer diverse Dippers gevonden, zijn grootste vondst was één keer drie Dippers tegelijk. Jan vertelde dat hij eventueel wel een foto van een Dipper kon sturen voor op de website van de Stimon.

De zaal bleef stil, tot op een gegeven moment Hille van Dieren opstond. Hille van Dieren weet heel veel van de maritieme geschiedenis en begon te vertellen, zij hadden wel eens een emmer vol met Dippers gevonden. Iedereen zat vol spanning, want als iemand kon weten wat een Dipper was dan was dat wel Hille, toen kwam hij met de ontknoping.

“Een Dipper is de drol van de schipper!”

Ook de heer H. Eelman van Texel kwam met een heleboel anekdotes en bekrachtigde met stevige woorden hoe trots hij was op wat de Stimon in al die jaren had bereikt, en dat we vooral zo door moeten gaan met onze passie. Hiermee kwam de vergadering ten einde en werd er een filmcompilatie van Duikteam Zeester vertoond van de jaren 2000-2005. Deze filmcompilatie is door onze Nepcineast “Theo Beelien” gemaakt en duurde ongeveer 40 minuten. Hierna moesten wij de vergaderzaal verlaten zodat het personeel dit kon omtoveren voor het diner.

De tafels waren gedekt, de flessen wijn stonden op tafel, we konden plaatsnemen. Nadat iedereen plaats had genomen werd er door de organisatie gemeld dat iedereen zijn eigen consumpties moest bijhouden, voor de rode en witte wijn was dit € 2,50 per glas en bier of frisdrank € 1,90 per glas. Dit veroorzaakte een kleine commotie aan sommige tafels. Het voorgerecht bestond uit kippensoep, nadat deze op was gingen een aantal Duikteam Zeester leden via de nooddeur naar buiten om even frisse lucht te happen.

Het hoofdgerecht bestond uit biefstuk, en niet een klein stukje maar gewoon een goede homp vlees en deze was nog lekker ook. Hierbij werd salade, friet en spinazie geserveerd. Anton vond de spinazie ook erg lekker maar helaas was deze al weer op, maar direct werd er weer een nieuw bakje op tafel gezet, helaas voor Anton was deze al leeg voordat die bij hem kwam. Maar daar kwam al weer een bakje spinazie aan, ook deze keer probeerden diverse leden van Duikteam Zeester, deze uit de handen van Anton te houden, maar de bediening had dit door en bracht het bakje persoonlijk naar Anton. Ook dit jaar probeerde Klaas Koch het trucje met het zoutvaatje, deksel losdraaien en dan vragen of er nog iemand zout moet, en waar ook dit jaar dus niemand intrapt. Volgend jaar weer een nieuwe poging Klaas!

Toen de bediening met het toetje, milkshake, en toen deze op waren, bakjes met vruchten en slagroom, binnen kwamen brengen begon een aantal Duikteam Zeester leden te zingen “Lang zal je leven…” waarop de bediening niet meer wist waar ze aan toe was en steeds meer mensen begonnen mee te zingen. Waarschijnlijk waren ze al aan de groep wrakduikers gewend want ze raakten niet van hun stuk en gingen gewoon door met het uitserveren van het nagerecht.

Het natafelen ging ook niet zonder slag of stoot, éne Vincent begon steeds meer vrijheid toe te eigenen en op een gegeven moment werd er weer door de zaal geroepen dat wij éne Vincent bij ons moesten houden, waarop éne Vincent streng en daadkrachtig teruggeroepen werd en naar de hoek verbannen. Éne Vincent zou éne Vincent niet zijn wanneer dit een aantal keer die avond voorkomt. Op een gegeven moment moesten wij ons verplaatsen naar de bar en was er nog een optreden van het shantykoor.

Iedereen die het shantykoor heeft meegemaakt in hotel Van der Werff weet dat alle trossen los gaan dan, boven op het biljart wordt er uit volle borst gezongen en de hele zaal zingt dan mee. Diverse liederen passeren, de temperatuur stijgt naar extreme hoogte, iedereen zweet zich de pleuris maar het is gezellig, héél gezellig. Ook Klaas en éne Vincent gaan samen met Auwert Dijkstra een liedje opvoeren, bovenop het biljart staan ze uit volle borst te brullen en Schiermonnikoog wordt weer op de feiten gewezen, een grote groep wrakduikers is losgeslagen.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Met het optreden van het shantykoor was de Stimon vergadering afgerond, alhoewel het verhaal hier nog niet mee afgelopen is. De avond was nog lang niet afgelopen en het feest ging tot in de laatste uurtjes door. Via een anonieme bron, ik zal hem hier verder noemen als X. Van koperen X kreeg ik het volgende te horen:

Duikers van Duikteam Zeester zijn echte bikkels, denk aan Rambo en Backup-Rambo. Zo ook het jongste Duikteam Zeester lid genaamd Jorne, deze kocht van Alle Kalverboer een droogpak rond 03:30 in de nacht, ze kwamen net uit de kroeg. Lukas Boer moest Jorne ondersteunen om bij de jachthaven te komen want deze was volgens Lukas letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Toch heeft Jorne rond 04:00 uur in de nacht zichzelf in het net aangekochte droogpak gehesen en is zonder handschoenen en cap de jachthaven in gesprongen om te kijken of deze droog bleef. Hij maakte een mooie commandosprong vanaf de “Bruinvis” en stond met zijn enkels in de zeebodem en tot de nek aan toe in het water, maar het pak was dicht en lekte niet, dus Jorne bleef droog. Dat zijn nou duikers van de “Zeester”.

Van Klaas Koch heb ik begrepen dat het verhaal iets anders in elkaar zat, het klopt dat Jorne midden in de nacht in een droogpak in de jachthaven van Schiermonnikoog is gesprongen, ook is de sprong vanaf de “Bruinvis” gemaakt, en ja hij stond met zijn enkels in de zeebodem, maar het droogpak was van iemand van de “Red Bad”. En Jorne heeft deze niet gekocht, alleen maar getest dus.

Foutje van mij (Klaas Koch). pak was toch van Alle.

Duikers van Duikteam Zeester zijn echte bikkels, denk aan Rambo en Backup-Rambo. Zo ook het jongste Duikteam Zeester lid genaamd Jorne, deze kocht van Alle Kalverboer een droogpak rond 03:30 in de nacht, ze kwamen net uit de kroeg. Lukas Boer moest Jorne ondersteunen om bij de jachthaven te komen want deze was volgens Lukas letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. Toch heeft Jorne rond 04:00 uur in de nacht zichzelf in het net aangekochte droogpak gehesen en is zonder handschoenen en cap de jachthaven in gesprongen om te kijken of deze droog bleef. Hij  maakte een mooie commandosprong vanaf de “Bruinvis” en stond met zijn enkels in de zeebodem en tot de nek aan toe in het water, maar het pak was dicht en lekte niet, dus Jorne bleef droog. Dat zijn nou duikers van de “Zeester”.

.

Het is 08:30 uur wanneer de “Zeester” rustig stampend de binnenhaven van Lauwersoog verlaat, de vaste ligplaats bij het “Booze Wijf” achter zich latende, de “Zeester” zal maandag pas weer op zijn vaste plek terug komen. Via het Plaatgat wordt het ruime sop gekozen, op weg naar een positie waar waarschijnlijk 53 graden en 6 graden in voor komt, maar posities zeggen mij niets!

Wrakken daarentegen weer wel, en Klaas had koers gezet naar de “Scharnhorst”. De “Scharnhorst” was als visstoomtrawler gebouwd en werd op 20 oktober 1915 in dienst genomen bij het ‘Vorposten Flottille der Ems’. Anderhalf jaar later, het is dan 20 mei 1917, loopt de “Scharnhorst” op een mijn. Hier kwamen 9 man bij om. De “Scharnhorst” is gebouwd door Schiffbaugesellschaft Unterweser met bouwnummer 120. Uitgerust met een Tripple Expansion Stoommachine welke een vermogen van 400 ipk kon leveren waarmee 10 knopen gehaald kon worden. Het schip was 38,92m lang en 6,88m breed.

Om 10:30 uur waren we bij het wrak aangekomen, en je raadt het al, kentering bij aankomst! Rambo en Backup-Rambo waren ook sinds een half jaar weer van de partij, Backup-Rambo zou vastleggen, hierbij heeft Johan het record vastleggen overtroffen, de rode hefballon kwam al na 35 minuten naar boven. Volgens Klaas lagen ze normaal binnen 10 minuten vast. Er liep 0,5 knopen stroming, volgens de jongens nam de stroom toe in plaats van af. Dat klopte ook wel want de kentering was volgens Klaas zijn getijdenboekje pas om 15:30 uur. F*ck de kentering!!! Kentering bij aankomst!!!

Het zicht onder water onder water bedroeg minder dan 1 meter, ook de watertemperatuur begint aardig te dalen. Waarop iedereen het met 1 duikje wel weer gezien had en waarna de terugreis naar de buitenhaven van Lauwersoog werd ingezet, om daar te wachten op de rest die ‘s avonds meegingen naar Schiermonnikoog voor de Stimon bijeenkomst.

Reddingboot maakt laatste tocht door het dorp.
Woensdagmiddag 14 maart maakte de voormalige reddingboot, de “Willem Horsman” van Schiermonnikoog zijn laatste rit door het dorp. Traditioneel werd de voormalige reddingboot getrokken door de “schildpad”. In de herfst van 1998 werd de “Willem Horsman” door een in de haast in het leven geroepen stichting naar het eiland gehaald. Deze stichting, bestaande uit onder andere de heren Jan Fischer, Willem van der Boor, Hildebrand Abma en Clive Hellinga wil de voormalige reddingboot gaan gebruiken voor oefentochten vergezeld van publiek.

Het geratel van de rupsbanden op de klinkers in de streken deed vele eilanders de harten weer even sneller slaan. Even gleden de gedachten af naar vroegere tijden als de reddingboot uit moest rukken voor een reddingsactie of uitvoer voor een oefening. Grote drommen mensen liepen of reden dan achter de “Horsman” om hem te begeleiden naar het strand. Ook woensdagmiddag stonden vele eilanders en gasten in de streken te wachten op de komst van de “Horsman”.

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

Een terugblik.
De “Willem Horsman” werd in 1956 in dienst gesteld en gestationeerd te Schiermonnikoog. De reddingboot was een geschenk van de Koninklijke Nederlandse Petroleum Maatschappij en is vernoemd naar de gezagvoerder van de Shell tanker “Ondina”, Willem Horsman. Deze overleed bij de heldhaftige strijd tegen twee Japanse hulpkruisers op 11 november 1942 in de Indische Oceaan.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Op 7 september 1956 werd door Ir. Schepers, toenmalig directeur van de Nederlandse Petroleum Mij, namens de in Nederland werkende Maatschappijen van de Koninklijke Shell Groep, de “Willem Horsman” op het eiland in dienst gesteld en overgedragen aan de toen nog K.N.Z.H.R.M. (Koninklijke Nederlandse Zuid Hollandse Redding Maatschappij). Nadat burgemeester J. Anker (vader van het beroemde advocaten duo), voorzitter van de plaatselijke reddingcommissie, zijn erkentelijkheid had betuigd voor het feit, dat de “Willem Horsman” op Schiermonnikoog werd gestationeerd, gaf de heer Jan IJjes Teerdstra, de 68-jarige schipper van de “Willem Horsman”, op karakteristieke wijze uitdrukking aan zijn blijdschap: “‘k Bin greatsk op de boat; in prachtskip”. Het bijna geheel uit scholieren bestaande muziekkorps gaf ter gelegenheid van de overdracht een concert waarna de nieuwe boot bezichtigd kon worden.

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

Het schip is in zijn geheel van teakhout vervaardigd en heeft een lengte van 10,32 meter en is 2,83 meter breed, de diepgang meet slechts 0,60 meter. Vier dagen na de overhandiging voer de nieuwe reddingboot uit voor haar eerste actie. Hoeveel acties daarna nog zouden volgen is bijna niet exact te achterhalen. Het maakt mij echter wel nieuwsgierig. In januari 1986 verliet de “Willem Horsman” het eiland om in Egmond aan Zee gestationeerd te worden. In september 1992 werd de “Willem Horsman” voor een bedrag van 40.000 gulden verkocht aan de heer Heijst, een der directeuren van rederij Spliethof in Amsterdam.

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

De “Willem Horsman” kwam de laatste jaren voor de definitieve verdwijning van het eiland in ’86 eigenlijk al niet meer in actie. De meeste acties werden ondernomen door de “Nine Anne”. Een veel kleiner en aan de veerdam gestationeerde open motorreddingboot. Naast de “Nine Anne” kon het eiland over een motorrubberboot beschikken die heden ten dage nog steeds gestationeerd is op het eiland. De “Nine Anne” werd door de jaren opgevolgd door de “Annie Jacoba Visser”, de “Jan en Titia Visser”, en het huidige schip de “Koning Willem I” een schip dat de vrijwilligers toch niet meer willen missen.

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

De toekomst Wat vroeger niet mogelijk was is binnenkort wel mogelijk, tijdens de oefentochten kan het publiek in beperkte aantallen mee aan boord voor een tocht. Het is de bedoeling om regelmatig voor eilanders en gasten vanaf het Noordzeestrand oefentochten te gaan maken. De bemanning van de “Willem Horsman” zal voornamelijk bestaan uit “oud” bemanningsleden van de KNRM die vroeger ook deel uitmaakten van de bemanning van de “Willem Horsman”.

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

Naast het schip is in 1998 ook een trekker naar het eiland gekomen om het schip te kunnen lanceren in zee. Niet de oude vertrouwde “schildpad” kwam terug, deze staat in het museum, maar een vervangend exemplaar heeft haar plaats ingenomen. Het afscheid van de “Willem Horsman” viel bij vele eilanders erg zwaar in 1986. Het verdwijnen van de “Willem Horsman” heeft in die tijd voor veel commotie gezorgd op het eiland. Een jaar voor het ‘tijdelijk’ verlaten van het eiland werd al een actie ondernomen om de reddingboot voor het eiland te behouden. Inspanningen van diverse eilanders werden toen echter niet reëel geacht. Wat toen niet lukte is in 1998 wel gelukt. Na ruim dertien jaar verwijderd te zijn geweest kunnen de eilanders binnenkort weer genieten van ‘hun’ vertrouwde reddingboot. De oefentochten zullen worden gemaakt vanaf het Badstrand. Hier heeft de “Horsman”, zo wordt hij in de volksmond op het eiland nog steeds genoemd, een onderkomen gekregen in een voormalige bunker.

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

Foto: Privé collectie Jan Groendijk

“Nitrox, het ultime genotsmiddel voor de noordzeeduiker en een aanrader voor elke 50-plusser” had Johan mij verteld. In de winter van 2008 had ik de theorie al afgerond bij Johan ten Have in Raalte. Johan is een van de duikertweeling van Techno-Diving, het duikfacilitair bedrijf dat door heel Nederland en omstreken bergingsklussen uitvoert. Naast beroepsduiker is hij tevens NOB-instructeur en leidt NOB-nitrox-instructeurs op. Om voor mezelf de stof te evalueren en me de vraag te stellen “Snap ik het nu allemaal?” vond ik het prettig om mijn ervaring in een verslagje op te schrijven.

Eindelijk was het dan zover. Dit praktijkdeel zou het best op zee gedaan kunnen worden om alle facetten eens goed te ervaren. Het had 1,5 jaar geduurd voordat zich een geschikt moment voordeed dat wij beiden konden en dat de Zeester beschikbaar was en dat de zee niet al te wild was. Om nitrox te ervaren moet je een lange duik maken. Immers met nitrox kun je je bodemtijd ongeveer verdubbelen zonder decompressieverschijnselen te krijgen. Door er ook nog een ‘decompressieduik’ van te maken kun je de verblijftijd op de bodem nog verder opvoeren. Hoewel het echte deco-duiken voor diepe wateren bedoeld is, is de noordzee prima oefenwater. Johan onderhoudt nauwe banden met de jongens van de Zeester, een oude 16,5m-patroilleboot (1938) die al 20 jaar door Klaas Koch gevaren wordt.

Klaas Koch

Half zeven ‘s ochtends in Lauwersoog aangekomen. Het weer tamelijk bewolkt en het was dus nog donker, ergens in de buitenhaven tussen de viskotters had hij gezegd, maar waar zou die boot nu liggen? Dus Johan (uit z’n kooi?) gebeld. “Ik doe het zwaailicht wel even aan…”. En jawel, nu ineens goed herkenbaar op grote afstand! Ik kon er langs de kade zo op aansturen. Ik was de eerste en kon mijn spullen een plekje op het voordek geven. Een aantal, kennelijk vaste zeester-mensen, kwam ook geleidelijk het bed uit. Even later arriveerden nog wat wrakduikers o.a. uit Utrecht. Met totaal 11 man voeren we om 7:45uur uit. Twee uur varen zou het zijn.

Ik had me voorbereid door mijn loodberekening alvast toe te mailen. Ik zou mijn 4,3kg ophogen naar 11,3kg (zie bijlage). Ook had ik een aantal scenario’s in mijn hoofd geprent over wat ik hier zou aantreffen.
Scenario één was: stel ik krijg een onbekende nitrox-fles. Dan doe ik een ‘analysing’ en concludeer ik naar welke diepte (Maximum Operating Depth) ik ermee zou mogen gaan en zou daarop dus een duikplan baseren.
Scenario twee zou zijn: er bestaat al een duikplan met een vaststaande diepte. Dan bepaal ik welke mix het beste hiervoor geschikt is en Johan maakt deze voor mij aan.
Of scenario drie: er is al een duikplan met vaststaande diepte en er staan al flessen gereed. Hoe controleer ik dan de veiligheid van het duikplan. Ofwel wat is de PO2 die ik op diepte ga aantreffen en hoe veilig is deze? Moet ik dan misschien niet geheel tot op de zeebodem afdalen? Het bleek dus neer te komen op het laatste scenario. De Zeestercrew had gekozen voor een wrak op ca. 27m en Johan had gekozen voor een zg. ‘vette’ mix, ofwel EAN40.

Het eerste rustige vaaruurtje over de Waddenzee werd gebruikt om de eerste duik voor te bereiden. Eerts de ‘analysing’. Dit met de prachtige zelf gebouwde set van Johan met verlicht display. Eerst calibreren en na een zwakke flow eindigde de ene fles op 40,2% en de andere op 41%. En nog een keer. Even twijfel…, ik had me voorgenomen om niets boven de 40% te accepteren. Volgens de wet van Dalton zou de PO2  op 30m 1,6BAR kunnen worden. (0,4 zuurstoffractie x 4BAR(Pabs.). Dit is voor NOB begrippen, en ook voor mijn Suunto, vrij hoog. Op 27m zou de PO2 1,48 zijn. Toch de compu maar ingesteld op 1,6 bij 40% en de nultijden op de ‘planner’ verkend. Een luchtduik naar 27m zou een nultijd van 20min kennen. Deze vette mix gaf nu de mogelijkheid tot een nultijdduik van 50min! Echter we zouden ook nog de decompressie gaan oefenen dus de duik zou nog langer kunnen worden. Volgens mijn voorbeeldberekening(zie bijlage) zou ik de 20 liter hard nodig hebben.

Flessen in het gangboord en de rest op het dek

Het weer was bewolkt, weinig golven, maar wel een aardige deining. Op ca. 7 mijl boven Schiermonnikoog werd voor anker gegaan. Johan’s tweelingbroer Anton verzorgde de ankering en het wraklijparcours. Toen opgetuigd, kleine dekwandeling gemaakt, schommel-schommel en over de railing geklommen. Had niet gelijk door dat er een behoorlijke stroming stond, dus even wakker worden en acuut de ankerlijn opgezocht. De lijn stond strak onder ca. 30 graden. Precies om 10:25uur daalden we af. Dit was, volgens “Het Getij” theoretisch exact de laagwaterkentering bij Huibertsgat, boven Schiermonnikoog. Stevig vasthouden en hand voor hand afdalen want van een kentering was weinig te merken. Beneden de nultijd checken (op het wrak gaf de compu 54min aan!) en in de gaten houden. Het zicht zal een meter of vijf geweest zijn en het wrak: de “MS Capella”, van ca. 60m lengte, lag op zijn zij in het zand. Veel openingen en holle ruimtes en doorgangen en een prachtige oranje- en witte anemoonbegroeiing. In alle gaten zag je grote oranje noordzeekrabben, gestreepte steenbolken en mededuikers met breekijzer of koevoet. Johan filmde en liet mij het parcours voorzwemmen. Een bijzondere ervaring was dat de ‘air time’ en de ‘no deco time’ gelijke tred hielden! Na ruim 55min duiktijd bleek mijn ‘no-deco’ nog 19 min. aan te geven! Kennelijk meer bovenkant dan onderkant van het wrak bekeken (MDD 25,3m). Omdat de flesdruk nog slechts 61BAR aangaf, toen de opstijging toch maar ingezet. Hier keek ik nog wat teveel naar de compu om mijn stijging in de hand te houden en vergat ik dat we ook zoiets als dieptestops geleerd hadden. Echter onderweg naar boven géén decostopverplichting! Na een rustige opstijging langs de lijn en een veiligheidsstop (5min. op ca. 4m) netjes met 44BAR bovengekomen.

Wrak tussen de 19 en 25m. Duiktijd 64 min. Een veiligheidsstop

Vlak voor de opstijging geen rode gebieden, geen decoverplichting.

Tevreden richting Zeester en in volle uitrusting de ladder op. Want mocht je door de deining achterovervallen dan zou je e.e.a. weer nodig hebben! Zo, inmiddels ruim half twaalf en de meeste anderen bleken al lang weer aan boord. Dan plotseling de Zeesterjongens met een grote fles bier over mijn hoofd! Een doop vanwege mijn eerste Noordzeeduik! Lunchpauze: aan wat koekjes en thee had ik even genoeg met deze deining. Om 13:00uur weer te water. Anderhalf uur “OI” (oppervlakte-interval) bleek bij een HG van F een HF van 1,5 teweeg te brengen. Vanwege deze praktijkduik was het zaak om snel in deco te raken om zodoende mijn stops te oefenen. Helaas kun je binnen de no-fly-time geen wijziging maken van ‘nitrox’ naar ‘air’. Daarom maar nitrox-21 ingesteld. Vanwege de werkelijke 40% zou dit dus een veilige duik worden. De nultijd bij lucht zou bij deze 2e duik slechts 11min. zijn! Omdat we toch zeker een half uur bodemtijd wilden maken zou je dan in de NOB-luchttabel je decostops moeten bepalen aan de hand van de SRT (stikstofrekentijd) van 1,5 x 30min. = 45min. Achteraf bekeken zou ik dus hebben moeten rekenen op een stop op 6m van 7min. en op 3m nog eens 14 min. Achteraf bleek dat ik, vanwege de 21% instelling de PO2 niet onder controle had. Erg? Wat ik wel duidelijk zag was dat de ‘nodeco time’ in relatie tot de ‘airtime’ nu hard achteruit holde. In de praktijk bleek de nultijd toch geen 11 min. maar 29 min. te zijn. Waarschijnlijk door de gemiddelde hogere zwemroute. Na 31 min. en dus tijd om op te stijgen. De compu adviezen verder opgevolgd en een stop gemaakt op ca. 9m van 7 min. en op 4m nog eens 10 min. Bij de eerste stop de signaalboei opgelaten. Hierbij het trucje geleerd dat je vanwege de stroming je enkel/flipper twee keer om de ankerlijn moet slaan om enigszins vrij te kunnen werken met je handen. We zaten immers al weer ruim drie uur na de kentering. Bovengekomen na 51min. met 94BAR.

Nu tot 27m. Decoverplichting vanaf 29minuten. Twee schommeldecostops langs de ankerlijn. (continous decompression, dus aanvaardbaar)

Verzadiging na 29 min. Nu veel sneller in deco dan de eerste duik!

Omdat wij de laatste duikers waren ging Johan tijdens de laatste stop terug naar beneden om de anker en lijnen te lossen. We doken immers beiden op nitrox, dus in werkelijkheid was er op zijn compu nog genoeg nultijd over. Enigzins vermoeid en ook wat afgekoeld rustig naar het trapje gezwommen. Ondertussen mijn haspeltje opwikkelen. Tja, dat had ik gedacht. Tot dat het trapje ineens voorbij zoefde. Weer de stroming onderschat en als een gek er tegenin gezwommen. Dan weer in vol ornaat met al mijn kilo’s de op en neer gaande ladder op en over de railing geklommen. Om ca. 14:00uur weer aan boord, uitrusting afgelegd, spullen opgeruimd en even wat drinken. De boot lag inmiddels al weer klaar voor vertrek. Weer ruim twee uur terugvaren.

Anderen sliepen hun stikstofroes uit. (daar had ik geen last van!)

Pim en Johan relaxen na, op de zodiac.

Toch wel een beetje vermoeid lekker achter het glas even binnen zitten en me een heerlijk soepje laten serveren. Inmiddels scheen de zon en ieder genoot zichtbaar van een prachtige terugvaart. En, of het waar was? Dat van die rokers, drinkers en rauwdouwers, daar op die Zeester? Ik vond het wel meevallen! Ik heb me prima op m’n gemak gevoeld en me uitstekend vermaakt!

Hans van Overbeek